.<⌂⌂⌂ افراد مختلف را بشناسیم ⌂⌂⌂>.

بسم الله الرحمن الرحیم
اللهم صل علی محمد و ال محمد و عجل فرجهم
به تو می اندیشم

(بر اساس دعای ندبه و زیارت جامعه کبیره)
شعر نو ای خطاب به ولی زمان امام عصر ارواحنا فداه

به تو می¬اندیشم         من در این تنهایی         به تو می¬اندیشم
بی تو در تک تک گلهای بهار         بی تو در زمزمه بین گل و سبزه و آب         نتوانم دیدن         ز محبت خبری.
ای که در مولد تو         در شب نیمه شعبان و دگر خاطره¬ها         اغلب مردم ما         تحت هر بهانه¬ای         شادی و جشن و سرورت، به پا می¬دارند         که نشان از دل سرشار محبت دارد         و همه نذر و نیاز         و همه سوز و گداز         و همه یاد تو هستند ولی         چو گذشت این ایام         نه کسی برخیزد         که تو را بشناسد         نه کسی بنشیند         که تفکر کند اندر         نفس حجت حق         صاحب جشن و طبق         به فراموشی سپریم و  به غفلت گذریم.
به تو می¬اندیشم         به امامی که اگر برخیزد         همگان بنشاند         و اگر بنشیند         همگان گوش کنند         به نوای ملکوتی، به صدای قرآن         به همان دین جدید         به همان راه امید         به مقامات بزرگت که همان موسی عمران، تمنایش داشت        آن همان موسیایی که تکلم ی¬نموده با خدا!         بر مقامات بزرگتْ تمنا می¬کرد.
چو قیام تو شود، وقت نماز تو شود         و تو تکبیر کنی         همگان می¬بینند         همه اهل مسیح         همه اهل یهود         که مسیح آمده است         و به پشت سر تو         و به پشت سر تو         اقتدا می¬کند عیسی در نمازش به گل و سرور عالم مهدی         به جماعت شود آغاز نماز مهدی         به امامت، مهدی         و به پشتش عیسی         مسیحِ مریم
آن همان عیسایی         که سخن گفت ز گهواره که من         بنده اللهم         که اولوالعزم خداست         که شفا داد برص را و نمود زنده زِ گِل شکل پرنده
آن همان روح الله         آمده پشت امام         و نموده نیت         و نمازش این است:         سرورم مهدی است         سرورم مهدی است
به تو می¬اندیشم         تو به چه اندیشی؟         به رسول همه عالم احمد؟         یا به اسلوب عدالت حیدر؟         یا به آن مادر پاکت زهرا؟        یا به آن گاه مصیبت، ستمها، جفاها که روا شد به سر اهلُ البیت؟         چه شده بر اهل بیت؟         چه مصیبت آمده بر پنج نور برتر کون و مکان؟   سروران خلقت و پاکان و آن حقانیان؟      دختر رسول اکرم چه شده بعد پدر؟         پیکر بانو و بی¬بی دو عالم به کجا دفن شده؟         اوج تاریکی شب، از چه رو شد وقت تشییع یگانه؟         شبانه، مخفیانه، به کجایند روانه؟         مادرت از چه کسی بود غضیناک و غضب کرد و دعا کرد به نفرین همان غاصب نامرد همان دزد خلافت؟         و نشان داد به عالم که ولایت و امامت         از آن چه کسی است؟         در جوانی به کجا رفت تن مادر تو؟         به کدامین گنهی کشته شده حیدر تو؟         به کجا رفت حسن؟        به کجا رفت حسین؟          ز حسین تو نیامد خبری چون که سفر کرد به کوفه؟         پس امامان دگر رفته کجایند امروز؟         به کجایند امامان هدایت؟         به کجایند طریقان حقیقت؟         به کجایند نگینان الهی؟         به کجایند افقهای خدایی؟         به کجایند همه نور و همه علم و همه حلم و همه مهر و همه جان و همه حب و همه مهترِ برتر وَ همه نور فراتر وَ همه وارث و فرزند و مطیعان و حبیبان و عزیزان پیمبر وَ همه سرور و آقا وَ همه صبر و شکیبا وَ همه بخشش و اِعطا وَ همه خُلق یگانه وَ همه آب روانه وَ همه راه و نشانه
کجایند         کجایند          امامان         ائمه؟         همه اهل نبوت وَ همه راه رسالت وَ همه جای ملائک وَ همه وحی بلاشک وَ همه معدن رحمت وَ همه علم حقیقت وَ همه حلم نهایت وَ همه اصل کرامت
امامان        همه رهبر امت وَ همه ولی نعمت وَ همه برتر دینها وَ همه رکن زمینها وَ همه درهای ایمان وَ همه امین رحمان وَ همه نسل نبییّن وَ همه شاه رسولین وَ همه عترت مخصوص خدای عالمییّن
همه امام هادی وَ همه نور سپیدی وَ همه پرچم تقوا وَ همه صاحب عقل و خردِ کامل و یکتا وَ همه پناه امت وَ همه وارث هر چه نبی و رسول و حجت وَ همه مثال و الگوی فراتر به تمامی جهانند.
کجایند         کجایند          امامان         ائمه؟         همه آیتِ الله وَ همه حجتِ الله وَ همه خلیفهُ الله و همه جایگه شناخت الله برای همگانند.
کجایند         همه سِرِّ اِله¬اند و همه ضد سیاهند و همه حامل قرآن و همه عالم قرآن و همه هم¬ثقل قرآن و همه پیرو قرآن و همه رهرو قرآن و همه زبان قرآنِ تعلُّم به جهانند.
کجایند همانان که همه راهنمای من و تو به سوی الله و دلایل به رضا و سخط دین الهند، و مخلص،       و مخلص       به توحید الهی و همه ولیّ امرند و به قرآن اهل ذکرند همه راشد و مهدی و کریم و صادقینند و همه حافظ اسرار و همه دانش سیار و همه ترجمه وحی و همه حکمت برتر ز بیانند.
همه شاهد اَعمال و همه طاهر اِکمال و همه طاعت و مخلص وَ همه عصمت از هر گنه و خطا و سهو و غلط و شک و گمان و فِتَن و رِجس.
و هر که ز شما رفت ز دین رفت         و باید به ولایت به شما آوَرَد ایمان و کند توبه ز بی¬دینی قبلی
برساند خدای جل ذکره شما را به مقامی که تا آن که نماند نه فرشته    نه مرسل    نه صِدیّق   نه شهّید    نه عالم   نه جاهل    نه فاضل   نه مومن   نه صالح   نه فاجر و نه جبار عنیدی و نه شیطان مَریدی و نه خَلق دگری میان اینها    به جز آنکه   ببیند    بداند و بفهمد    جلالت وَ مناصب وَ شرافت وَ مقامات وکرامات و مکانهای شما را نزد الله.
به تو می¬اندیشم         پسر اهلُ البیت         پسر آقاها         پسر یک خورشید         پسر مَه¬روها         پسر صراط مستقیم حق         پسر معجزه و کتاب و وحی        پسر دانش و علم و اخلاق         پسر نعمت و برهان و دلیل  و  پسر نرگس روم
به تو می¬اندیشم         کاش می¬دانستم         که کجایی ای یار         که کجایی ای دوست         کاش می¬دانستم         که قدوم پاکت          بر کجا کرده گذر؟
و چه سخت است به من         که ببینم همه را         و نبینم رویت        و ندانم حالت         برسد بر گوشم همۀ آواها         و نوازش نکند گوشم را         یک صدایی از تو          یک نوایی از تو.
و چه سخت است به من         که تو تنها، گرفتارْ به سختی و بلاها باشی.
به فدایت جانم         که تو پنهان اما        در میان مایی         که تو پنهان اما        در میان مایی         به فدایت جانم         که تو مستور ولی       در زمین می¬مانی         به فدایت جانم        که تو امید همه مومن و هر مومنه¬ای        و نداری همتا در عزیزی ز شرف        در شرافت ز اصیل        در اصالت ز نِعَم.
به تو می¬اندیشم        تا به کی در سر کویت حیران        تا به کی بر گفت و گویت حسرت        تا به کی گریه کنم زار برایت و نباشد یاری به اشکم همدم
پسر پیغمبر        سوی تو راهی هست؟        تو کجایی اکنون؟        برسد آن روزی؟        که به تو وصل شویم و بنوشیم ز آب چشمه صاف و گوارای وجودت        و ببینی ما را      و ببینیم تو را         و سرافراز نمایی عَلَم دین عدالت و به گرد تو نشینیم و سراپا به رخت بر سخنانت همه مدهوش شویم        همه بیهوش شویم        برسد آن روزی؟        که زمین پر گردد         همه جا قسط و عدل        همه جا علم و عقل        خانه¬ها آرامش        جامعه اطمینان        همه در زیبایی        و نباشد نه ز دشمن نه ز ظالم نه ز کافر خبری        و بگوییم همه     الحمد لله
به تو می¬اندیشم         که شنیدم که به هنگام ظهور و قیام قائم         برود از دنیا         همه فقر و همه ظلم و همه جنگ         همه کفر و همه جور و همه رنگ
به تو می¬اندیشم         که ثمر خواهی داد         همه رنج تاریخ         همه صبر عالَم        که ثمر خواهی داد         انتظار همه پیغامبران       زحمات همۀ معصومان      آرزوی همه بیداران
و در این قصه تعجب به تو جایز نبود         و از عهده این کار بزرگ برآیی         که خدا قدرت خود را که تویی، کرده ذخیره         و تو مردی، مردان         همه ناظر به جلال تو بوند         و تو خوبی، خوبان         همه شاگرد کلاس تو بوند         و تو نوری، نوری         نوری از جانب حق         نوری از سمت خدا         نوری از عدل مجسم حیدر         نوری از عصمت کبری زهرا
به تو می¬اندیشم         به تو ای چشمه صاف          به تو ای آب زلال         که به خوبیهایت         همگان منتظرند         همگان منتظرند به قویتر رهبر         به فراتر عالِم         به بهاری طبیب         به قویتر رهبر         به فراتر عالِم         به بهاری طبیب
به تو می¬اندیشم که شنیده سید         سید بن طاووس          که به سرداب مقدسْ قنوتت این بود:
پروردگارا همانا شیعیان ما از ما هستند . . . آنان به اتکای محبت و ولایت ما گناهان زیادی مرتکب می¬شوند، پروردگارا آنان را در روز قیامت ببخش و به خاطر لطفی که به ما داری به رویشان نیاور و در مقابل دشمنان ما آنان را تقاص مکن. اگر میزان اعمالشان سبک است از اعمال خوب ما بردار و به اعمال آنها گذار.

سلام ٬

کار سنگین وقت مرا برای نوشتن مطالب جدید ٬ گرفته است. البته من خود نیز از اینترنت نا امیدم. از اینکه فایده ای داشته باشد! نمی دانم؟

شب قدر خیلی عظیم است.

و رمضان...

تا زنده ایم اختیار داریم. بعد از مرگ دستمان بسته است. حتی یک فاتحه هم نمی توانیم برای خودمان بخوانیم. دار عمل به پایان می رسد و دادگاه عدل شروع می شود.

اگر زبان عربی ما قوی باشد٬ بدون واسطه می توانیم از بسیاری از گنجینه های وحی سود ببریم.

نام علی بر وجودم را لرزه محبت می افکند. دوست دارم فقط بگویم < یا امیرالمومنین> ؛ ببین رسول الله چقدر او را دوست دارد!

 

بسم الله الرحمن الرحیم
اللهم صل علی محمد و ال محمد و عجل فرجهم والعن اعدائهم اجمعین

و اعتصمو بحبل الله جميعا و لا تفرقوا
عن جعفر بن محمد عليه السلام قال : نحن حبل الله الذي قال الله تعالى : واعتصموا بحبل الله جميعا ولاتفرقوا (العمدة : 35)
عن جابر عن أبي جعفر عليه السلام قال : آل محمد عليهم السلام هم حبل الله الذي أمر بالاعتصام به فقال: واعتصموا بحبل الله جميعا ولاتفرقوا (تفسير العياشى 1 : 194)

علی مع الحق و الحق مع علی

 

چند سوال از اهل سنت !

اين مطلب قابل اثبات است که در هيچ مذهبي٬ به اندازه مذهب شيعه٬ حق سوال کردن برای عموم وجود ندارد و نيز در هيچ مذهبی اين قدر به سوالات و حتی شبهات خارجی و داخلی جواب داده نشده است. و تلاش علمای تشيع همواره بر محور پاسخ دادن به شبهات بوده است. مجموعه کوچک زير تلاش چند تن از برادران شيعه مان ٬ سوالات ما ٬شيعيان ٬ از اهل سنت است در راستای اثبات بطلان اين فرقه ها.

1. به این سخن امیرالمومنین در نهج البلاغه جواب دهید: «جای بسی حیرت و شگفتی است که ابوبکر در زمان حیاتش فسخ بیعت مردم را درخواست می نمود ( و می گفت : اقیلونی فلست بخیرکم و علی فیکم ... یعنی ای مردم بیعت خود را از من فسخ کنید و مرا از خلافت عزل نمایید که من از شما بهتر نیستم و حال آن که علی علیه السلام در میان شماست ) ولی چند روز از عمرش مانده وصیت کرد خلافت را برای عمر ، این دو نفر غارتگر خلافت را مانند دو پستان شتر میان خود قسمت نمودند.»
توضیحات :
- اقیلونی فلست بخیرکم و علی فیکم

2. چرا هنگامي که پيامبر در واپسين لحظات عمرخود قلم ودوات خواست تا چیزی بنویسد که بعد از آن امت هرگز گمراه نشود، عمر فرياد زد که اين مرد را رها کنيد همانا هذيان مي گويد! و کتاب خدا براي ما کافي است .اما هنگام وصیت ابوبکر به خلافت عمر در حالي که ابوبکر ابوبكر هنگام نوشتن وصيّت در اثر شدت بيمارى بيهوش گرديد و پس از آنكه به‏هوش آمد دنباله وصيت را نوشت ، كسى به وى نگفت درد بر او غلبه كرده و يا هذيان مى‏گويد، و سخنش نافذ وصحيح است و هذيان نمی گويد؟
توضیحات:
- ايتوني بدوات وبياض لاکتب لکم کتابا لن تضلّو بعده ابدا.
- دعو الرّجل ان الرّجل ليهجر!حسبنا کتاب الله. (صحيح بخاري؛باب کتابه العلم من کتاب العلم؛جلد 1؛ص22 - مسند احمد؛ تحقيق احمد محمد شاکر؛ حديث 2992 - طبقات ابن سعد؛ج2 ؛ص244 ؛چاپ بيروت)
-لما حضرت أبا بكر الصديق الوفاة دعا عثمان بن عفان فأملى عليه عهده ، ثم أغمي على أبي بكر قبل أن يملي أحدا فكتب عثمان عمر بن الخطاب ، فأفاق أبو بكر فقال لعثمان كتبت أحدا ؟ فقال : ظننتك لما بك وخشيت الفرقة فكتبت عمر بن الخطاب فقال : يرحمك الله ، أما لو كتبت نفسك لكنت لها أهلا. كنز العمال ج 5 ص 678، تاريخ مدينة دمشق لابن عساكر ج 39 ص 186 و ج 44 ص 248 راجع: تاريخ الطبرى 2 / 353 ط دار الكتب العلميّة - بيروت، سيرة عمر لابن الجوزى: 37 وتاريخ ابن خلدون: 2 / 85.
 
3. اگر مخالفت عده ای با جانشینی یک نفر، موثر نیست چرا خلافت ابوبکر و گرفتن حق علی (علیه السلام) را اینگونه توجیه می کنید که عده ای از صحابه با جانشینی علی مخالف بودند و اگر مخالفت با جانشینی موثر است چرا ابوبکر به حرف عده اي از صحابه که با خلافت عمر مخالف بودند، اعتنايي نکرد ؟
توضیحات:
-یعقوبي؛جلد 2؛صفحه 115 - الکامل؛جلد 2؛ص 163 - طبري؛جلد 2؛ص 618 - الامامه والسياسه؛جلد1؛ ص 19 - تاريخ الخلفا؛ص55

4. چه شد که پيامبر – نعوذبالله - به فکرش نرسيد و نتوانست براي خود جانشين مشخص کند اما ابوبکر به عقلش رسید و این کار را کرد ؟

5. اگر ابوبکر گفته است: « اگر خداوند روز قيامت از من از جانشين بپرسد؛خواهم گفت بهترين اهل آنها را بر آنها والي قرار دادم »  مي پرسيم پيامبر – بر فرض مذکور -  پاسخ خدا را در مورد عدم انتخاب جانشين چه خواهد داد؟

6. چرا علارغم اینکه متعالی و منزه بودن خدا از دیده شدن توسط مخلوقات، از اصول بدیهی توحید است و در قرآن به صراحت آمده است که دیدن خدا ممکن نیست، بخاری و مسلم و بسیاری از علمای بزرگ اهل سنت معتقد به دیده شدن خدا در روز قیامت هستند؟
توضیحات:
«لا تدرکه الابصار وهو یدرک الابصار وهو اللطیف الخبیر: او را هيچ چشمي نمي بيند وحال آنکه اوچشمها را مشاهده مي کند.(انعام 101)» و « وقال الذین لا یرجون لقاءنا لولا انزل علینا الملائکة او نری ربنا لقد استکبروا فی انفسهم وعتو عتوا کبیرا. یوم یرون الملائکة لا بشری یومئذ للمجرمین ویقولون حجرا محجورا :و آنان که اميد ديدار مارا نداشتند گفتند چرافرشتگان بر ما نازل نشدند يا چرا ما خدا را با چشم نمي بينيم؟ همانا آنان در حق خويش راه تکبر ونخوت پيش گرفته وبه سرکشي وطغيان شديد شتافتند .روزي که فرشتگان راببينند مجرمان در آن روز بشارتي از فرشتگان نيافته وبه آنها گويند ممنوع ومحجور باشيد. (فرقان 21 و 22)» و « وَلَمَّا جَاء مُوسَى لِمِيقَاتِنَا وَكَلَّمَهُ رَبُّهُ قَالَ رَبِّ أَرِنِي أَنظُرْ إِلَيْكَ قَالَ لَن تَرَانِي وَلَكِنِ انظُرْ إِلَى الْجَبَلِ فَإِنِ اسْتَقَرَّ مَكَانَهُ فَسَوْفَ تَرَانِي فَلَمَّا تَجَلَّى رَبُّهُ لِلْجَبَلِ جَعَلَهُ دَكًّا وَخَرَّ موسَى صَعِقًا فَلَمَّا أَفَاقَ قَالَ سُبْحَانَكَ تُبْتُ إِلَيْكَ وَأَنَاْ أَوَّلُ الْمُؤْمِنِينَ (اعراف 143)»

7. اگر عمر خلیفه اسلام است چرا حکم تیمم را نمی داند و آیه تیمم را که در قرآن آمده بلد نیست؟
 توضیحات:
- مردي نزد عمر آمد و گفت:من جنب شده وآبي براي طهارت نيافته ام حكم نمازم چيست ؟عمر گفت :نماز نخوان.پس عمار كه اين سخن راشنيده بود گفت :اي اميرالمومنين!آيا به ياد نداري من وتودرسريه اي بوديم وجنب شده وآبي نيافته بوديم.پس تو نماز نخواندي ومن خود را در خاك غلطاندم ونماز خواندم.پس هنگامي كه جريان را براي رسول خدا  گفتم , فرمود كافي بود دو دستت را بر خاك بزني وبا آن صورت ودستانت را مسح كني..پس عمر (كه خشمگين شده بود) گفت :عمار!از خدا بترس ! عمار گفت :اگر بخواهي اين جريان را دوباره براي كسي تعريف نمي كنم.
- آيا عمر اين آيه را نشنيده بود كه:ان كنتم جنبا فاطهروا ... فلم تجدوا ما’ فتيممواصعيدا طيبا فامسحوا بوجوهكم وايديكم منه......كه تمام دستور را داده است.معني" اتق الله يا عمر" اين است كه از من بترس و عمار گفت به كسي نخواهم گفت يعني نخواهم گفت تو حكم نمازت را نمي دانسته اي...
- لازم به ذكر است خود همين جناب عمر ! پس از رحلت رسول اكرم فرياد برآورده بود : حسبنا كتاب الله.كتاب خدا براي ما كافي است.( الجمع بين الصحيحين ,حديث دوم)

8. چرا هنگامى كه پيامبر صلى الله عليه و اله و سلم در بستر بيمارى فرمودند: «دوات وقلم بياوريد تا چيزى برايتان بنويسم كه هرگز گمراه نشويد»، عمر گفت: «درد بر اوغلبه كرده وكتاب خدا ما را بس است» ؟ در حالیکه خدا در قزآن می فرماید : پیامبر از روى هواى نفس سخن نمى‏گويد و تمام سخنان نیست مگر وحی که به او وحی شده است.

9. آیا این که عمر گفت: كتاب خداوند براى ما كافى است «حسبنا كتاب اللّه»، مخالفت عملى او با سنّت رسول اكرم نيست؟
- چون سخن رسول اكرم صلى الله عليه و اله و سلم كه فرمود: چيزى بنويسم كه شما را از گمراهى مصون بدارد «لن تضلوا بعدى» مربوط به مطالب عادى و شخصى نبود؛ بلكه داراى اهميت ويژه بود و از بهترين شاخصه‏ها و مصاديق سنّت به شمار مى‏رفت.

10. آيا مخالفت عمر و همراهان وى با دستور رسول اكرم صلى الله عليه و اله و سلم ، مخالفت با قرآن نيست كه مى‏گويد: از اوامر پيامبر اطاعت و از نواهى حضرت اجتناب نماييد: «ما آتاكم الرسول فخذوه و ما نهاكم عنه فانتهوا» (الحشر: 7)

11. آيا مردمی در كنار بستر رسول اكرم سر و صدا كردند و اختلاف كردند، مخالفت با قرآن نكردند كه از هر گونه سرو صدا در كنار حضرت، نهى نموده و آن را باعث حبط و نابودى اعمال مى‏داند: «يا أيّها الذين آمنوا لا ترفعوا أصواتكم فوق صوت النبى ولا تجهروا له بالقول كجهر بعضكم لبعض أن تحبط أعمالكم وأنتم لا تشعرون» (حجرات: 2 )

12. آيا اختلاف صحابه و تن ندادن به سخن رسول اكرم مخالفت با قرآن نيست كه دستور مى‏دهد در موارد اختلاف بر همگان واجب هست كه تسليم امر پيامبر باشند، و كسانى را كه نظر حضرت را نمى‏پذيرند، مؤمن نمى‏داند: «فلا وربّك لا يؤمنون حتّى يحكّموك فيما شجر بينهم ثمّ لا يجدوا في أنفسهم حرجاً ممّا قضيت ويسلموا تسليماً» (النساء : 65)

13. آيا ممانعت از نوشتن چیزی توسط پيامبر گرامى که تصميم داشت چيزى بنويسد كه مانع ضلالت و گمراهى امت باشد ، عامل ضلالت و گمراهى نشد؟ آيا سخن حضرت را تصديق نمى‏كنيد و يا ضلالتى صورت گرفته و منكر آن هستيد؟ و اگر قبول داريد، چه ضلالتى دامنگير جامعه اسلامى، جز انحراف از امر خلافت منصوص مى‏دانيد؟

14. اینکه ابن عباس از اين قضيه بعنوان يك رزيه و فاجعه و مصیبت جانگداز نام مى‏برد و گریه می کند، چه معنايى دارد و عامل آن کیست؟
-« إنّ الرزيّة كلّ الرزيّة ما حال بين رسول اللّه صلى اللّه عليه وسلم وبين أن يكتب لهم ذلك الكتاب من اختلافهم ولَغَطهم» صحيح البخارى كتاب الاعتصام بالكتاب والسنة باب كراهية الخلاف ج 8 ص 161 .

15.  رسول اكرم با اينكه مفتخر به «إنّك لعلى خلق عظيم» مى‏باشد، آنچنان از اين برخورد مورد اذيت قرار گرفت و غضبناك شد که دستور داد همه از خانه او بيرون بروند. اين كار صحابه، با آيه شريفه «إنّ الذين يؤذون اللّه ورسوله  لعنهم اللّه في الدنيا والآخرة وأعدّ لهم عذاباً مهيناً» (الأحزاب : 57) چگونه قابل جمع است؟
- « فلمّا أكثروا اللغط والاختلاف عند النبى قال لهم رسول اللّه صلى اللّه عليه وسلم قوموا (عنّى)» صحيح   البخارى ج 7 ص 9، كتاب المرضى باب قول المريض قوموا عنّى .

16.  از این دو جمله چه نتیجه ای می گیرید : 1- پيا مبر اكرم فرمودند: فاطمه پاره تن من است ، هر كس او را بيازارد مرا آزرده است وهر كه مرا بيازارد خدا را آزرده است. 2-  بخاری می گوید : «فاطمه در حالت خشم وغضب ابي بكر را ترك گفته وبر او غضبناك ماند وبا او حرف نزد تا وفات نمود، آنگاه علي بر او نماز گزارد وشبانه دفنش نمود و ابوبكر را خبر نكرد كه بر جنازه حاضر شود ونماز گزارد». و ابن قتيبه دينوري می گوید: «فاطمه در بستر بيماري به ابوبكر و عمر گفت: همانا من خدا و ملائکه را شاهد می گیرم که شما مرا آزردید و من از شما راضی نیستم و هنگام دیدار پیامبر از شما شکایت خواهم کرد.» و ادامه می دهد : «فاطمه بر ابوبکر غضب کرد و (وهجرته الي ان ماتت»)
- بخاري در مسلم ، محمدبن يوسف گنجي شافعي در باب 99كفايه :./ابو محمد عبد الله ابن مسلم بن قتيبه دينوري در صفحه 14الامامه والسياسه

 

17. آيا تعيين خليفه كار خوبى است يا نه؟ اگر خوب است چرا مىگوييد پيامبر خليفه تعيين نكرد؟ اگر بد است چرا ابوبكر و عمر اين كار را كردند؟

18. متقى هندى اين حديث را از عمر نقل مى كند كه گفت: «هيچ امتى پس از پيامبرش با هم اختلاف نكردند مگر اين كه گروه باطل آنها بر گروه حق پيروز شدند.
- (ما اختلفت امة بعد نبيها الا ظهر أهل باطلها على أهل حقها، كنز العمال 1 / 283، حديث 929، كتاب الاعتصام بالكتاب و السنة).
¬
19. اگر نحوه بيعت گيرى و انتخاب خليفه در سقيفه صحيح بود، چرا عمر آن را «فلتة» (يعنى كار ناگهانى و بدون تدبير و فكر) ناميد؟
- (صحيح البخارى، كتاب المحاربين، باب رجم الحبلى من الزنا، 8 / 585، در ضمن يك حديث طولانى).

20. اگر بيعت با كسى بدون مشورت جايز است چرا عمر تهديد به قتل كرد و گفت: «اگر بعد از اين كسى چنين كارى كند بيعت كننده و بيعت شونده كشته خواهند شد» و اگر حرام است و موجب مهدور الدم شدن، چرا اين حكم را در جريان سقيفه جارى نكرد و جارى نمى دانيد؟
- (صحيح البخارى، كتاب المحاربين، باب رجم الحبلى من الزنا، 8 / 585، در ضمن يك حديث طولانى).

21. اگر هدف و نظر پيامبر در مسأله خلافت، تعيين ابوبكر با عمر بود چرا آنان را در مرض رحلتش كه قبلاً پيش بينى نزديك شدن رحلتش را نيز فرموده بود، آنان را اعزام به جبهه تحت فرماندهى اسامه نمود و تأكيد فراوان هم بر حركت آن لشكر مى فرمود؟

22. اگر ابوبكر دستور حضرت را عمل مى كردند و همراه لشكر اسامه از شهر بيرون مى رفتند مسلماً شخص ديگرى خليفه مى شد، بنابر اين اطاعت نكردن از فرمان پيامبر زمينه اجراى وعده الهى شد؟

23. عقل مى گويد براى فرماندهى لشكر بايد تواناترين و مديرترين و شجاعترين انتخاب شود، چرا پيامبر آنها را فرمانده يك گروه اعزامى براى جهاد قرار نداد و اسامه را فرمانده و آنان را فرمانبر قرار داد و آنها را لايق در اين فرماندهى ندانست؟ چگونه كسى كه براى فرماندهى لشكر سزاوار نيست، براى جانشينى پيامبر كه مقامى  است بسيار بالاتر، لايق باشد.

24. شما مى گوييد حضرت على خلفا را قبول داشت و حال آنكه عمر مى گويد: حضرت على ما را دروغگو و گنهكار و نيرنگ باز مى دانست؟ شما راست مى گوييد يا عمر؟
- (صحيح مسلم، كتاب الجهاد و السير، باب الفىء، در ضمن يك حديث طولانى).

25. خليفه دوم شش نفر را تعيين كرد و گفت اينها از ميان خود يك نفر را انتخاب كنند، يعنى هر يك از اينها لياقت رهبرى امت اسلامى و جانشينى پيامبر را دارند، بعداً گفت: اگر كسى از آنها مخالفت كرد، گردنش را بزنيد! چگونه كسى كه لياقت خلافت دارد جايز القتل مى شود؟

26. آيا صحابى بودن امر اختيارى است يا نه؟ اگر اختيارى نيست چرا ارزش كار صحابه به خاطر يك امر غير اختيارى بيشتر بلكه چندين برابر ديگران باشد؟ آيا با حكيم بودن خداوند سازگار است؟
- (عن ابى سعيد الخدرى رضى الله عنه قال قال النبى صلى الله عليه و سلم: لا تسبوا أصحابى فلو أن أحدكم أنفق مثل أحد ذهبا ما بلغ مد أحدهم و لا نصيفه).
- صحيح البخارى، كتاب فضائل أصحاب النبى صلى الله عليه و سلم، باب قول النبي صلى الله عليه و سلم لو كنت متحذا خليلا قاله ابو سعيد. 5 / 67؛ و صحيح مسلم، كتاب فضائل الصحابة، باب تحريم سب الصحابة رضى الله عنه 4 / 1967).

27. تنها ديدن و رؤيت پيامبر چه تأثيرى دارد كه هركس ايشان را ديده عادل و مانند ستاره وسيله هدايت شده است؟

28. شما مى گوييد همه صحابه عادل بوده اند و بخارى مى گويد: وليد بن عقبه صحابى شراب خورد، آيا شما دروغ مى گوييد يا بخارى؟ و يا شراب خوردن و معصيت و نافرمانى خدا به عدالت ضررى نمى زند؟
- (صحيح بخارى، كتاب فضائل اصحاب النبى باب مناقب عثمان بن عفان، 5 / 75 ، طبع دار القلم، بيروت)

29. شما مى گوييد خداوند گناهان صحابه را مثل فرار از جنگ احد بخشيده است. آيا اگر يك قاتل يا دروغگو و شرابخوار را خداوند بخشيد، معنايش اين است كه او گناه نكرده و هميشه عادل بوده است؟ اگر چنين نيست فرضاً خداوند گناهان برخى صحابه را بخشيده باشد چگونه اين بخشش سبب عدالت آنان و پذيرش همه نقلهاى آنان و حجيت نقل آنان مى شود؟

30. شما مى گوييد همه صحابه (يعنى مسلمانانى كه پيامبر را ديده اند) راستگو بودند و تمام روايات آنها را از پيامبر بدون تحقيق مى پذيرند، در حالى كه قرآن مى گويد: بعضى از مسلمانها (از صحابه) به همسر پيامبر نسبت رابطه نامشروع دادند. آيا آن گروه از صحابه راستگو بودند؟ يا دروغگو بودند؟
- قوله تعالى: (ان الذين جاؤا بالافك عصبة منكم) نور / 11

31. قرآن مى گويد: «اگر فاسقى خبرى را براى شما آورد درباره اش تحقيق كنيد» )(يا ايها الذين آمنوا ان جاءكم فاسق بنباء فتبينوا) حجرات / 6). مفسرين و محدثين شما مى نويسند اين آيه به مناسبت دروغى نازل شد كه وليد بن عقبه (صحابى) به پيامبر اكرم گفت. آيا دروغگو بودن وليد بن عقبه را مى پذيريد؟ يا مفسرين و محدثان خود را دروغگو مى دانيد؟ يا اينكه مى گوييد تمام صحابه راستگو بوده اند و نعوذ بالله قرآن كريم ... ؟
-(روح المعانى، الآلوسى، ذيل آيه شريفه از احمد و ابن ابى الدنيا و الطبرانى و ابن منده و ابن مردويه به سند جيد حديثى به همين معنا نقل مىكند، 16 / 144؛ و صحيح بخارى، كتاب الشهادات، باب تعديل النساء بعضهن بعضاً به نقل از عايشه حادثه را نقل مىكند 4 / 347)

32. شما مى گوييد پيامبر فرمود: «أصحابى كالنجوم بأيهم اقتديتم اهتديتم» اصحاب من مانند ستارگان اند، از هركدام پيروى كنيد هدايت مى شويد. و در صحيح بخارى نوشته وليد بن عقبه صحابى بود و شراب خورد، عثمان دستور داد او را هشتاد تازيانه زدند.(صحيح بخارى، كتاب فضائل أصحاب النبي  ، باب مناقب عثمان بن عفان 5 / 75، عثمان در اين زمينه مى گفت: (اما ما ذكرت من شأن الوليد فسنأخذ فيه بالحق ان شاء الله ثم دعا علياً فأمره ان يجلده فجلده ثمانين)) از شما مى پرسيم: آيا به نظر شما اگر كسى از او پيروى كند و شراب بخورد هدايت شده است.

33. با توجه به سوال 34 ، خالد بن وليد صحابى مالك بن نويره را كشت و همان شب با زنش زنا كرد. آيا اگر كسى به او اقتدا كند و با زن مردم زنا كند به نظر شما هدايت شده است؟
- (الكامل في التاريخ، حوادث سنة 11، حديث السقيفة و خلافة ابى بكر 2 / 359)

34. با توجه به سوال 34 ،  قرآن مجيد در سوره جمعه مىفرمايد: «جمعى از صحابه نماز جمعه را ترك كردند و سراغ تجارت و لهو و لعب رفتند و پيامبر را تنها گذاشتند. آيا اگر مسلمانان به آنها اقتداء كنند و به جاى نماز جمعه سراغ لهو و لعب (خوانندگى و نوازندگى) بروند، به راه هدايت رفته اند؟
-  (قوله تعالى: (و اذا رأوا تجارة أو لهوا انفضوا اليها و تركوك قائما قل ما عند الله خير من اللهو و من التجارة و الله خير الرازقين) جمعه / 11).

35. با توجه به سوال 34 ،  قرآن مى گويد: «جمعى از صحابه از جنگ احد و حنين فرار كردند و هر چه پيامبر آنها را صدا زد توجه نكردند. آيا به نظر شما اگر كسى به آنها اقتدا كند و از جنگ و جهاد فرار كند هدايت يافته است؟
- (قوله تعالى: (اذ تصعدون و لا تلوون على أحد و الرسول يدعوكم فى اخريكم فأثابكم غما بغم لكيلا تحزنوا على ما فاتكم و لا ما أصابكم و الله خبير بما تعملون) آل عمران / 153).

36. با توجه به سوال 34 ،  سعد بن عباده انصارى كه از صحابه بشمار مى آمد هرگز با ابوبكر بيعت نكرد، يعنى او را به خلافت قبول نداشت، چرا كسانى را كه خلافت ابوبكر را قبول ندارند و پيرو سعد بن عباده می باشند، هدايت يافته نمى دانيد؟
- (عسقلانى در كتاب الاصابة فى تمييز الصحابة در شرح حال سعد مى گويد: «قصته فى تخلفه عن بيعة ابى بكر مشهورة» جريان عدم بيعت سعد با ابوبكر مشهور و معروف است. 3 / 80 و الكامل في التاريخ، حوادث سنه 11 ، حديث السقيفة و خلافة أبى بكر 2 / 331)
37. با توجه به سوال 34 ،  صحيح بخارى نقل مى كند: «عده اى از صحابه با هم دعوا و نزاع نمودند و با دست و چوب و لنگ كفش به جان هم افتادند. آيا اگر مسلمانان امروز نيز به جان هم بيفتند و چوب و لنگ كفش نثار يكديگر كنند نجات يافته و هدايت شده اند؟
- (صحيح بخارى، كتاب الصلح، باب ما جاء في الاصلاح بين الناس، حديث 1 و 2، 4 / 360).

38. با توجه به سوال 34 ،  عمر به صحابى اهل بدر (حاطب بن ابى بلتعه) ناسزا گفت و او را منافق ناميد. بنابر اين سب و ناسزاگويى به صحابه، پيروى از عمر است كه او نيز صحابى بوده و پيروى از او موجب هدايت است!
- (اسد الغابه في معرفة الصحابة، لابن الاثير، ترجمه حاطب بن ابي بلتعة، 1 / 361

39. عايشه يكى از صحابيه بود و به عثمان صحابى و خليفه سوم اهانت مى كرد و او را «نعثل» مى ناميد.(نعثل به كفتار گفته مى شود و نيز نام يك فرد يهودى بود) هدفش هركدام كه باشد يك ناسزا محسوب مىشود، پس پيروى از عايشه ام المؤمنين و اهانت به عثمان، راه هدايت است!
- . (تاريخ الطبرى، حوادث سنة 36، قول عائشة ـ رضى الله عنها ـ و الله لأطلبن بدم عثمان، 3 / 476)

40. عايشه (صحابيه) پس از آنكه برادرش (محمد بن ابى بكر) به دستور معاويه كشته شد بعد از هر نماز معاويه را نفرين مى كرد،  پس نفرين به معاويه، اقتداى به عايشه است و نيز موجب هدايت!
- (الكامل في التاريخ، حوادث سنة 38، ذكر ملك عمرو بن العاص، 3 / 357).

41. صحيح مسلم از قول عايشه نقل مى كند كه پيامبر اكرم دو تن از صحابه را نفرين كردند. آيا با وجود نفرين پيامبر براى صحابه، باز هم لعن هر يك از صحابه را كه نوعى نفرين است گناهى بزرگ و احيانا موجب كفر و مهدور الدم شدن مى دانيد؟
-  (صحيح مسلم، كتاب البر و الصلة و الآداب، باب من لعنه النبي أو سبه أو دعا عليه، حديث اول 4 / 2007).

 

منابع : جمع آوری پراکنده از سایتهای :
http://ahmadlotfi.persianblog.ir/                                      فرقه ناجیه
http://www.al-shia.com/html/far/main/index.htm?shi&1         مركز جهانى اطلاع رسانى آل البيت

 

My Email: alisource@yahoo.com

بسم الله الرحمن الرحيم

اللهم صل علي محمد و آل محمد و عجل فرجهم

 

 

 

تحقيقي مختصر در مورد اينکه :

 

 

 

 

 

 

 

 

پاي هر سخني نبايد نشست

 

 

 

 

 

يکي از راههاي حفظ دين ، کنترل کردن کتابها و مجلاتي است که انسان مطالعه مي کند يا نوارهايي که گوش مي کند يا فيلمهايي که مي بيند و يا سايتهايي که مراجعه مي کند. آيا انسان تا مطمئن نشده است که آنچه که مي خواند يا مي بيند يا مي شنود ، از لحاظ فکري و اعتقادي سالم مي باشد و او را نسبت به اعتقاداتش سست نمي کند مي تواند نبايد سراغ آن برود ؟ آيا هر کتابي را بايد خواند؟ پاي صحبت هر کسي بايد نشست؟ دروازه دل را به سوي هر بيگانه و نااهلي بايد گشود؟ اين درست است که  همانگونه که انسان غذايي را که مي خواهد بخورد تا از سالم بودن آن مطمئن نشود استفاده نمي کند و از هر جايي و از دست هر کسي آن را تهيه نمي کند ، افکار و آراء و انديشه ها را هم نبايد از هر کسي گرفت و به هر کسي اعتماد کرد؟

قرآن به ما چنين سفارش مي کند:

« فَلْيَنْظُرِ الْإِنْسانُ إِلى طَعامِهِ »

 (عبس 24)

« انسان بايد در غذاي خود نظر کند.» (که چه چيزي را بخورد و چه چيزي را نخورد.)

اين غذا ، هم شامل غذاي جسم و بدن آدمي مي شود و هم غذاي روح و فکر آدمي را در بر مي گيرد. به همين جهت در حديثي از امام باقر (عليه السلام) در پاسخ راوي از کلمه "طعامه" در اين آيه چنين آمده است :

«منظور از طعام علم اوست که کسب مي کند و بايد نظر کند که از چه کسي آن را مي گيرد.»

(بحار الانوار ج 2 ص 96)

پس همان حساسيتي که انسان در مورد غذاي بدن و جسم خود دارد، بايد بيشتر از آن را در مورد غذاي روح ، يعني افکار و انديشه هايي که بر او وارد مي شود، داشته باشد و تا اطمينان پيدا نکرده که چيزي به ضرر دين او نيست ، سراغش نرود.

گاهي  انسان به نام تحقيق و از روي انگيزه هاي به ظاهر روشنفکرانه سراغ کتابها و مقالاتي مي رود که از نظر علمي صلاحيت کافي را براي تشخيص درست و نادرست آن ندارد و آن وقت به خيال تحقيق ، به راحتي آن چه را که معتقد بوده از دست مي دهد و کم کم در آنچه يقين داشته شک مي کند و يک وقت به خودش مي آيد که ديگر کار از کار گذشته و آنچنان دل و فکرش از سخنان باطل و افکار انحرافي پر شده که ديگر سخن حق جايي در روح و قلب او ندارد و نسبت به هر فکر صحيحي ، موضعي خصمانه مي گيرد.

و همه اينها چه بسا با خواندن يک مقاله در يک روز – بين صبح تا غروب – واقع شود. زيرا مدت زمان انحراف بستگي به ميزان قوت و ضعف بنيه ايماني و علمي شخص دارد.  و اگر خيلي ضعيف باشد ، در مقابل يک طرز فکر به ظاهر زيبا اما در واقع فاسد ، نمي تواند مقاومت کند و به شک و ترديد و سپس انکار مي افتد.

اينها خطراتي است که در زمان غيبت بيش از هر زمان ديگري انسانهاي با ايمان را تهديد مي کند و براي حفظ دين در اين زمان بايد به شدت نسبت به اين امر مراقب بود.

اينکه همه فقهاي شيعه ، خواندن کتابهايي را که شخص ، توانايي علمي براي رد و اثبات مطالب آن ندارد ، تحت عنوان مطالعه «کتب ضالّه» حرام دانسته اند ، از همين جهت است و  اين فتواي فقها برخاسته از ادلّه ماثور از ناحيه ائمّه عليهم السلام است که آنها به دليل علاقه و محبتي که به دوستداران خود داشته اند و خواسته اند دين و اعتقادات آنها به راحتي دستخوش انحراف و تباهي قرار نگيرد ، سفارش فرموده اند و يک فرد با ايمان نمي تواند نسبت به اين مسئله بي تفاوت باشد.

به هر حال اين امر يکي از راههاي حفظ و مراقبت از دين در زمان غيبت مي باشد و اگر کسي بخواهد در اين امر جدي باشد ، بايد به راه حصول آن توجه داشته باشد و کسي که با وجود همه اين راههاي انحرافي ، بتواند مقاومت کند و اعتقادات سالم خود را حفظ کند و از مسير اهل بيت عليهم السلام خارج نشود ، بسيار ارزشمند و تلاش او فوق العاده قيمتي است.

در احاديث ما نگه داشتن دين در زمان غيبت ، به نگه داشتن شاخه پر از خار در دست تشبيه شده است و اين به خوبي سختي دينداري را در اين زمان مي رساند .

امام صادق عليه السلام مي فرمايد:

« صاحب اين امر (ولايت و امامت) غيبتي دارد که در آن زمان کسي که دين خود را حفظ کند مانند کسي است که شاخه پر از خار قتاد را با دست بتراشد. (سپس آن حضرت اين کار را با اشاره دست مجسم فرمود.) پس کداميک از شما مي تواند تيغ قتاد را با دست خود بگيرد؟! ... صاحب اين امر غيبتي دارد . پس بنده بايد تقواي الهي را حفظ کند و دين خود را رها نکند.»

(اصول کافي ، کتاب الحجه ، باب في الغيبه ح 1)

برخي افراد مي گويند براي هدايت شدن و يافتن راه حق بايد تمام سخنان را شنيد و بعد از بين آنها بهترين را برگزيد . گذشته از اينکه اين کار غير ممکن و غير مطمئن است ما نادرستي آن را از طريق عقل و وحي ثابت مي کنيم:

ابتدا بررسي عقلي:

 فرض کنيد که فرزندي يازده ساله داريد . بسيار کنجکاو ، آينده نگر و پر سوال که عقايد او در حال شکل گيري است و دنبال راه موفقيت است.(فعلا فقط موفقيت در دنيا را در نظر مي گيريم.)

پدر و مادر او در برابر درخواستها و سوالات او براي تعيين راه موفقيت چه مي کنند؟

راه اول : مي توانند او را آزاد بگذارند که برود تمام محله هاي شهر را بگردد ، با همه مردمان گفتگو کند ، سوالاتش را از همگان بپرسد ، با انواع قشر ها ، فقير و غني ، دزد و قاتل و معتاد و معلم و مغازه دار و سرمايه دار و ... نشست و برخاست کند و بعد ، از بين تمام سخنان و راهها براي رسيدن به موفقيت بهترين راه را انتخاب کند .

راه دوم : مي توانند به او اجازه شنيدن سخن هر کسي را ندهند. خودشان راه درست را به وي نشان دهند و توضيح دهند. کارها و ابزار لازم براي موفقيت را به وي بياموزند و خلاصه سخن درست را خود به وي بگويند.

مسلما عقل راه دوم را مي گويد.

و اما از لحاظ دين و وحي :

دين براي هدايت انسانها آمده است موضوع آن علاوه بر موفقيت در دنيا سعادت در آخرت نيز مي باشد. روح آدمي در مورد مسائل معنوي و غير مادي بسيار حساستر و عقل بسيار متحيرتر از مسائل مادي و علوم بشري است. پس وقتي عقل شنيدن هر سخني را براي تشخيص راه درست در امور دنيوي جايز نمي داند ، به مراتب براي حفظ دين و گرفتن معارف الهي رجوع به هر کس و ناکسي را معقول نمي شمارد.

گاهي تحت اين عنوان که انسان بايد همه سخنان را بشنود و آنگاه از ميان آنها بهترينش را برگزيند، همه افکار و انديشه ها در کنار هم گذاشته مي شوند و همگي به يک چشم نگريسته مي شوند و مکرر مشاهده مي شود که بسياري مي خواهند از اين طريق و با فهم و تشخيص خود ، تکاليف احاديث معصومين عليهم السلام را هم معلوم کنند و هيچ فرقي بين افکار بشري و الهي در اصل نگرش خود قائل نمي شوند. آنگاه سخن خود را به آيه قرآن هم مستند مي کنند که مي فرمايد :

« فَبَشِّرْ عِبادِ الَّذِينَ يَسْتَمِعُونَ الْقَوْلَ فَيَتَّبِعُونَ أَحْسَنَهُ أُولئِكَ الَّذِينَ هَداهُمُ اللَّهُ وَ أُولئِكَ هُمْ أُولُوا الْأَلْبابِ »

  (زمر 18)

«پس بشارت ده بندگان مرا که سخن (حق) را مي شنوند، سپس به بهترين صورتش از آن پيروي مي کنند. آنها کساني هستند که خداوند هدايتشان کرده و آنها همان صاحبان عقل سليم هستند»

اين گونه اشخاص آيه را چنين معنا مي کنند که بايد هر سخني را شنيد – الف و لام را در "القول" ، الف و لام استغراق مي گيرند – و آنگاه از ميان آنها بهترينش را برگزيند. بعد هم اضافه مي کنند که خدا به کساني که چنين روشي دارند ، وعده هدايت داده و آنها را صاحبان عقل خوانده است.

غافل از اينکه در معناي خود آيه شريفه هم چون به اهل بيت عليهم السلام مراجعه نکرده اند ، به خطا رفته و تفسير به راي نموده اند.

وقتي ابوبصير از حضرت صادق عليه السلام در باره اين آيه پرسيد ، حضرت چنين پاسخ دادند:

«اينها کساني هستند که تسليم آل محمد (صلي الله عليه و اله و سلم) مي باشند. اينها وقتي حديث را مي شنوند ، در آن تغيير نمي دهند و اضافه و کم نمي کنند و همانگونه که شنيده اند ، آن را نقل مي کنند (يا مورد عمل قرار مي دهند.)»

پس "القول" در آيه شريفه ، قول خاصي است که همان قول حق و سخن صحيح مي باشد و الف و لام آن ، الف و لام عهد است. و آيه خاص کساني است که وقتي حديث اهل بيت عليهم السلام را مي شنوند تسليم آن مي گردند و بدون دخل و تصرف در آن و به همان شکلي که شنيده اند ، ملتزم به آن مي شوند. پس "يتبعون احسنه" معنايش اين نيست که از ميان اقوال مختلف بهترين آن را انتخاب ميکنند ، بلکه منظور پيروي از حديث به بهترين شکل و صورت آن است و بهترين شکل حديث ، همان صورت دست نخورده و تغيير نيافته آن مي باشد و چنين کساني را خداوند هدايت کرده است.

همچنين در آيه شريفه صحبت از وعده هدايت در آينده نيست، بلکه اينها "هدايت شده" هستند که چنين عمل مي کنند و مي دانند که بايد نسبت به حديث آل محمد (صلي الله عليه و اله و سلم) چه برخوردي داشته باشند و عاقلها هم همينها هستند.

کساني که به ضعف علمي و عقلي خود رسيده اند و به همين دليل مي دانند که بايد کاستي هاي خود را با رجوع به اهل بيت عليهم السلام جبران کنند و بنابر اين در تسليم نسبت به ايشان تامل و ترديدي به خود راه نمي دهند و در لفظ يا معناي احاديث دخل و تصرفي را از ناحيه خود مجاز نمي شمارند و اينجاست که مي فهميم معرفت صحيح جز با تسليم به اهل بيت عليهم السلام براي انسان حاصل نمي شود.

و همچنين در اين آيه "عباد" مورد خطاب قرار گرفته اند نه همه مردم (ناس) . "عبد" خدا بنده مطيع خاصي است که مقام عظيمي دارد . عبد بودن پيامبر اکرم در برابر خدا از پيامبر بودن وي بالاتر است . در تشهد نماز مي گوييم : « و اشهد ان محمد عبده و رسوله ». و اين بيان مي رساند ، افراد خاصي که به مقام عبد و بندگي پروردگار رسيده اند در اين آيه مورد بشارت قرار گرفته اند.

پس هر سخني را نبايد شنيد و هر فکري را نبايد دنبال کرد و به هر مکتبي نبايد روي خوش نشان داد . افکار و انديشه هاي مختلف ، سلامت روح و قلب انسان را  به خطر مي اندازد و انسان نبايد به نام تحقيق خود را آلوده به هر گرايشي بکند و در معرض انواع و اقسام انحرافات قرار دهد. زيرا معلوم نيست که بتواند از منجلاب آرا و افکار منحرف ، سالم بيرون بيايد.

پس شرط عقل و درايت احتياط و اجتناب از موارد مشکوک و آن مکتبهايي است که انتساب آنها به منبع وحي مورد اعتماد نيست و تا انسان مطمئن نشده است که يک مکتب فکري از منبع الهي تغذيه مي کند نبايد با ديده خوش بينانه به آن بنگرد و اگر خودش صاحب نظر نيست ، بايد به افراد با صلاحيت در اين زمينه مراجعه نمايد. همچنان که در مورد جسم و بدن خود نيز به هر کسي رجوع نمي کند و تا مطمئن نشود که طرف پزشک متخصص مي باشد به سخنانش اعتماد نمي کند.

سلامتي روح و قلب انسان به مراتب بيش از سلامتي جسمش ارزش دارد و بايد آن حساسيتي که در مورد بدنش دارد در مورد روحش بيشتر داشته باشد. طبيب روح و فکر آدمي ائمه عليهم السلام هستند و کساني که همه اعتقادات خود را از آنها کسب کرده اند ، صلاحيت دارند که انسان به ايشان رجوع کند و ايشان راهنمايي بخواهد.

تمام کلام اين نوشته در اين جمله امام کاظم صلوات الله عليه نهفته است:

« قَالَ مَنْ أَصْغَى إِلَى نَاطِقٍ فَقَدْ عَبَدَهُ فَإِنْ كَانَ النَّاطِقُ يُؤَدِّي عَنِ اللَّهِ عَزَّ وَ جَلَّ فَقَدْ عَبَدَ اللَّهَ وَ إِنْ كَانَ النَّاطِقُ يُؤَدِّي عَنِ الشَّيْطَانِ فَقَدْ عَبَدَ الشَّيْطَانَ »

(الكافي ج 6 ص 434)

هر کسي به سخن ناطقي گوش دهد ، همانا او را عبادت کرده است ؛ پس اگر سخنران به خدا دعوت کند ، خدا را پرستيده است و اگر ناطق به شيطان دعوت کند ، شيطان را پرستيده است.

امير المومنين صلوات الله عليه به کميل وصيت کرده اند :

« لَا تَأْخُذْ إِلَّا عَنَّا تَكُنْ مِنَّا »

(وسائل‏الشيعة ج 27 ص 30 )

 

از غير ما اخذ مکن تا از ما باشي.

 

امام موسي کاظم صلوات الله عليه در حاليکه در زندان بودند در جواب نامه شخصي که پرسيده بود علوم دينم را از چه کسي کسب کنم ، نوشتند :

« لَا تَأْخُذَنَّ مَعَالِمَ دِينِكَ عَنْ غَيْرِ شِيعَتِنَا فَإِنَّكَ إِنْ تَعَدَّيْتَهُمْ أَخَذْتَ دِينَكَ عَنِ الْخَائِنِينَ الَّذِينَ خَانُوا اللَّهَ وَ رَسُولَهُ وَ خَانُوا أَمَانَاتِهِمْ إِنَّهُمُ اؤْتُمِنُوا عَلَى كِتَابِ اللَّهِ فَحَرَّفُوهُ وَ بَدَّلُوهُ فَعَلَيْهِمْ لَعْنَةُ اللَّهِ وَ لَعْنَةُ رَسُولِهِ وَ لَعْنَةُ مَلَائِكَتِهِ وَ لَعْنَةُ آبَائِيَ الْكِرَامِ الْبَرَرَةِ وَ لَعْنَتِي وَ لَعْنَةُ شِيعَتِي إِلَى يَوْمِ الْقِيَامَةِ فِي كِتَابٍ طَوِيلٍ»

(وسائل‏الشيعة ج 27 ص 150 )

 

علوم دينت را از غير شيعيان ما اخذ مکن ، پس اگر اين کار را نکني دينت را از خائنيني گرفته اي که به خدا و رسولش خيانت کردند و به امانتهايشان خيانت کردند و ...

 

منابع :

1- معرفت امام عصر عليه السلام – سيد محمد بني هاشمي

           2-  اصول کافي

3-    وسائل الشيعه

4-    بحار الانوار

5-   تفسير علي بن ابراهيم قمي

 

 

اين مطالب عينا از ترجمه و تفسير قرآن آقای بهاءالدين خرمشاهی نقل شده است. که به طور مطلق با مبانی شيعه ناسازگار می باشد. درد اينجاست که ايشان يکی از مولفين کتاب " دايره المعارف تشيع" است.

ص 392 ايه 56 سوره قصص :
إِنَّكَ لا تَهْدِي مَنْ أَحْبَبْتَ :اغلب مفسران خاصه و عامه از جمله شيخ   طوسي ، طبرسي ، ابوالفتوح ، ...گفته اند که اين آيه در حق ابوطالب عم پيامبر (ص) نازل شده است.!
ص 130 آيه 26 سوره انعام :
وَ هُمْ يَنْهَوْنَ عَنْهُ وَ يَنْأَوْنَ عَنْه :بعضي از مفسران (ميبدي ، زمشخري ، قرطبي) از قول عطا و مقاتل اين آيه را درباره ابوطالب مي دانند که قريش را از ايذاي پيامبر (ص) باز مي داشت و سپس خود به حضرت نزديک نمي شد و از او پيروي نمي کرد.!
ص 117 آيه 54 سوره مائده :
فَسَوْفَ يَأْتِي اللَّهُ بِقَوْمٍ يُحِبُّهُمْ وَ يُحِبُّونَهُ‏: چنانکه اشاره شد اغلب مفسران نامبرده «اين قوم» را ابوبکر و ياران او مي دانند. بعضي از مفسران چند قول ديگر هم ياد کرده اند : 1) انصار  2) اميرالمومنين ... {{علي(ع) و يارانش که با ناکثين (اهل بصره)، قاسطين(معاويه و اهل شام) و مارقين (خوارج) نبرد کردند}}
...ابوبکر اهميت اين شورشها و ضرورت سرعت عمل و قاطعيت در سرکوب آن را احساس کرد و با صلابتي بي سابقه با بسيج و اعزام سپاهيان اسلام به فرماندهي خالد بن وليد شورش قبايل مرتد را سرکوب کرد.!
ص 83 آيه 31 سوره نساء :
إِنْ تَجْتَنِبُوا كَبائِرَ ما تُنْهَوْنَ عَنْهُ : ... شمس الدين ذهبي صاحب ميزان الاعتدال و سير النبلاء کتابي در موضوع کبائر و به همين نام دارد. او کبائر را به سادگي «آنچه خداوند در قرآن و پيامبر (ص) در سنت نهي فرموده اند» تعريف مي کند و در اين کتاب هفتاد کبيره را شرح مي دهد که نخستين و وخيمترين آنها شرک به خداوند و آخرين آنها سب صحابه است.!
ص 175 آيه 188 سوره اعراف:
قُلْ لا أَمْلِكُ لِنَفْسِي نَفْعاً وَ لا ضَرًّا : در قرآن مجيد بارها دانستن غيب از رسول اکرم (ص) نفي شده است.!
ص 470 آيه 28 سوره غافر:
مومن من ال فرعون: ... امام فخر رازي مي نويسد :« گفته اند پسر عم فرعون بود ...و از جعفر بن محمد ]امام صادق-(ع)[ نقل شده است که فرمود : ابوبکر از مومن آل فرعون بهتر بود.زيرا او ايمانش را پنهان مي داشت و ابوبکر در موردي که عرصه را بر پيامبر سخت گرفته بودند و جان حضرت در خطر بود ابوبکر جانانه دفاع کرد آشکارا گفت اتقتلون رجلا ان يقول ربي الله ، و مومن آل فرعون اين قول را در نهان گفت و ابوبکر آشکارا گفت.»(تفسير کبير)!
ص 604 سوره  فلق آيه 4 :
... در اين مورد هم خداوند از چشم زخم و جادو و افسون نه بر وفق نفس الامر ، بلکه بر وفق بازتاب آن در فرهنگ آن عصر – عصر نزول قرآن - سخن مي گويد.!

متاسفانه از افرادی که تخصص علمی ندارند ، بسیار شنیده شده است که بر علامه مجلسی و کتاب گرانقدرش بحار الانوار ایراد می گیرند و به احادیثی در کتاب بحار الانوار که معنای ظاهری نامانوسی دارند اشاره می کنند.
این افراد اگر کمی سواد دینی داشتند و حدیث شناس بودند می دانستند که مرحوم مجلسی هرگز ادعا نکرده که تمام احادیث بحار صحیح می باشند.
شیعه چهار کتاب اصلی دارد که به کتب اربعه مشهور است : کافی ، من لا یحضره الفقیه ، تهذیب و استبصار ، و هیچ دانشمند شیعه ای ادعا نکرده که بحار الانوار از این کتابها مستندتر است. این سنی ها هستند که شش کتاب را صد در صد صحیح دانسته و آنها را صحاح سته نامیده اند.
بحار مجموعه ایست که برای جلوگیری از نابودی احادیث در کتب مختلف پراکنده جمع آوری شده است . البته این اصلا به آن معنا نیست که این کتاب ارزش زیادی ندارد ، ولی نمی توان با اشاره به چند حدیث ٬ کتاب و نویسنده را مخدوش کرد. خود علامه در ذیل بعضی احادیث آنها را ضعیف دانسته اند. ایشان بدون بررسی سند ، رجال ، درایه و متن و مسائل دیگر – که حتما سوادش را ندارند – حدیث نقل کرده و کتابی را که ارزش آن را فقط خدا می داند و مولفی را که از ستونهای اصلی تشیع است را به باد توهین و تمسخر می گیرند .
احادیث یک کتاب مرجع را نمی توان به مولف آن نسبت داد ، بلکه باید از نظر علمی آن را بررسی کرد .

دکتر سید جعفر شهیدی استاد دانشگاه تهران ؛
۱- آقای شهیدی در کتاب "پس از پنجاه سال" ص 35 می گوید :
« آن روز مردم حاضر در آن جمع با مردی از قریش بیعت کردند چون صلاح مسلمانان در آن دیدند، از آن روز تا بیست و دو سال دو تن دیگر از قریش زمامداری مسلمانان را عهده دار شدند. ابوبکر تغییری در سیرت پیغمبر نداد. عمر با درایت و سخت گیری چندان که توانست کوشید عدالت را اجرا کند. عثمان خواست سیره پیشینیان خود را زنده نگه دارد،...»

۲- صبحی صالح کسی است که دشمنیش را با تشیع گفته است .اما آقای شهیدی در تر جمه نهج البلاغه ، قسمت مقدمه صفحه کب و کج ، دو بار می گوید: "مرحوم دکتر صبحی صالح " !

۳- پیامبر اکرم فرموده اند هر کس بگوید صلی الله علی محمد و بر آلش صلوات نفرستد بوی بهشت را نخواهد یافت . و بوی بهشت از پانصد سال راه به مشام می رسد.(وسائل الشیعه ج۷ص۲۰۳ و بحار ج ۹۱ ص ۴۸ و الامالی صدوق ص۳۷۹ و الامالی طوسی ص ۴۲۴)
تا جاییکه من دیدم هر جای نهج البلاغه که امیر المومنین پس از نام پیامبر ٬ "صلی الله علیه و آله" گفته اند ایشان آن را یک " (ص) " ترجمه کرده است. به غیر از دو جا ، که در یکی تر جمه کرده است :"درود بر او و یاران او باد" . آیا وقتی ما بر پیامبر صلوات می فرستیم بر عمر و ابوبکر هم می فرستیم !؟

۵- در کتاب تاریخ تحلیلی اسلام ص 36 که نسب قریش را رسم کرده است نام پیامبر را اینگونه نوشته است :« محمد ٬ صلی الله علیه و سلم » !!

۴- و هم او در کتاب زندگانی فاطمه الزهراء ص 112 راجع به ابوبکر و عمر می گوید :
« آنان که در آن روز چنان راهی را پیش پای مسلمانان نهادند، غم دین داشتند یا بیم فروریختن حکومت را نمی دانم.شاید غم هر در را داشتند و شاید پیش خود می اندیشیدند که اگر شخصیتی برجسته، عالم پرهیزکار، و از خاندان پیغمبر، آن اندازه تمکن یابد که گروهی را راضی نگاهدارد ممکن است، در قدرت حاکم تزلزلی پدید آید. این اشارت کوتاه که در تاریخ طبری آمده بازگوینده چنین حقیقتی است:{پس از رحلت دختر پیغمبر چون علی(ع)دید مردم از او روی گرداندند، با ابوبکر بیعت کرد} »

۶- آقای رحمانی همدانی در کتاب گرانقدر فاطمه الزهراء بهجه قلب المصطفی ص 209 روایاتی ثابتی که می گویند تولد حضرت زهرا سلام الله علیها و نطفه ایشان از میوه های بهشتی بوده که پیغمبر در معراجشان تناول فرمودند و چون معراج پس از بعثت است تولد حضرت در سال پنجم پس از بعثت بوده است و کسانیکه می گویند تولد ایشان پیش از بعثت بوده است انگیزه های شوم و ناروایی داشته اند زیرا آن روایات را رد کرده اند (و سن حضرت را هنگام شهادت به جای 18 سال ، 28 سال گفته اند ). اما آقای شهیدی در کتاب زندگانی فاطمه الزهراء تاریخ تولد حضرت زهرا سلام الله علیها را پنج سال پیش از بعثت می داند.

بسم الله الرحمن الرحیم

اللهم صل علی محمد و ال محمد و عجل فرجهم والعن اعدائهم اجمعین

آجرک الله یا صاحب الزمان...
سعی بر اين است که يا مطلبی نوشته نشود يا اگر نوشته می گردد ،تا حد ممکن ،بی نقص و بی اشتباه و با مدرک باشد. به خاطر همين دقت ،مطلب جديد دیر به دیر وارد می شود. به هر حال به زودی مطالبی در مورد آقای جعفر شهيدی ثبت خواهد شد.
ضمنا از طرفداران آقای شريعتی جوابی نيامد و از اين همه افرادی که اسلام را افکار وحدت وجودی محی الدين می دانند و عرفان وی را تبليغ می کنند صدايی شنيده نشد.
چرا افراد مختلف را بشناسیم؟ تا زمانيکه منحرف کنندگان دين را نشناسيم ٬ از انحراف مصون نخواهيم بود.

ابوبکر ٬ محمد بن علی بن محمد معروف به الشیخ الاکبر و محی الدين ابن عربی :
1- حضرت فاطمه (صلوات الله علیها) که رضایت و غضبش رضایت و غضب خداست <فرائد السمطین ج2 ص46 ، الامالی صدوق 383> از دنیا رفت در حالیکه بغض ابوبکر و عمر را داشت <صحیح بخاری ج4 ص96 ، بحار الانوار ج29 ص329>.
متوکل همان خلیفه جنایتکار عباسی است که حرم و قبر امام حسین (صلوات الله علیه) را ویران کرد و مدتها زوار آن را می کشت <بحار الانوار ج45 ص403>.

محی الدین عربی در کتاب فتوحات مکیه ج 2 ص 6 می گوید(ترجمه عبارت):
« و از رجال و شخصیتهای الهی قطبها هستند که جامع جمیع احوال و مقامات می باشند به گونه ای مستقل و یا از طریق نیابت همانگونه که بیان شد. اینان توان بسیار دارند و هر که را مقامی از مقامات مربوطه به دست آید "قطب" نامیده می شود. قطب همواره یک نفر در هر زمان می باشد که ممتاز از سایرین است و به او "غوث" نیز گفته می شود.پس قطب از مقربین و نزدیکان خداوندی و بزرگ جامعه در زمان خود می باشد که بعضی از انان خلافت ظاهری نیز بدست می اورند همانگونه که واجد خلافت باطنی از نظر مقام می باشند ، چون ابو بکر، عمر، عثمان ، علی ، حسن، معاویه بن یزید، عمر بن عبد العزیز و متوکل. و از این اقطاب کسانی هستند که فقط خلافت باطنی را دارند و حکومتی ظاهری برای آنان نیست. مانند احمد بن هارون رشید سبطی و بایزید بسطامی و اکثر قطبها خلافت ظاهری برای آنان نیست.»

2- در فتوحات مکیه ج 1 ص 2 آمده است : محی الدین عربی در یکی از معراج هایی که به دفعات به افلاک داشته است پیامبر اکرم را مشاهده نموده در حالی که «و الصدیق علی یمینه الانفس و الفاروق علی یساره الاقدس و الختم بین یدیه قد جییء یخبره بحدیث الاثنی و علی یترجم عن الختم بلسانه و ذو النورین مشتمل برداء حیاءه مقبل علی شانه » ، ابو بکر در طرف راست و عمر در طرف چپ آن حضرت نشسته وعلی (علیه السلام) فقط به عنوان متر جمی بین حضرت عیسی(علیه السلام) و حضرت رسول (صلی الله علیه و اله و سلم) عمل می کرده است!

3- ابن عربی در کتاب فتوحات مکیه ج 2 ص 459 می گوید «سبحان من اظهر الاشیاء و هو عینها» ، منزه است کسی که ظاهر و آشکار نموده اشیاء را و او عین همان اشیاء است!

4-- محی الدین در کتاب فتوحات مکیه ج 2 ص 8 مکاشفه ای از بعضی از اولیای رجبیون نقل می کند که طبق آن رجبیون در کشفشان شیعیان را به صورت خوک می بینند.آنجا که می گوید: « و کان هذا الذی رایته قد ابقی علیه کشف الروافض من اهل الشیعه سایر السنه فکان یراهم خنازیر فیاتی الرجل المستور الذی لا یعرف منه هذا المذهب قط و هو فی نفسه مومن به یدین به ربه فاذا مر علیه یراه فی صوره خنزیر فیستدعیه و یقول له تب الی الله فانک شیعی رافضی»
و در ادامه مدعی است که « و هی علامه التی جعل الله له فی اهل هذا المذهب » ، شکل خوک علامتی است که خداوند برای پیروان این مذهب(شیعه) قرار داده است!

الف – عمر هیچ خدمتی به اسلام نکرده است.نه در شعب ابیطالب،نه در مدینه،نه در هیچ کدام از جنگهاو نه پس از فتح مکه.همیشه در جنگها یا موثر نبوده یا با دوستش فرار کرده،ولی وقتی یک عرب دست و پا بسته را می آوردند،می گفت "اجازه بده تا گردنش را بزنم".او راه اسلام را 180 درجه منحرف کرد و اسلام وارونه را به جهان عرضه کرد و کوفه را مسلمان کرد.مسلمانان امام حسین کٌش درست کرد.تمام گمراهیها را تا روز قیامت موجب شد.نگذاشت پیامبر در آخرین لحظات جمله ای را بنویسدکه اگر می نوشت امت هرگز گمراه نمی شدند.حق امیر المومنین(صلوات الله علیه)را غصب کردو در دین بدعتها گذاشت.بانو و سرور زنان دو عالم را در جنایتی بزرگ شهید کرد.و...
آقای شریعتی در "اسلام شناسی" صفحه 431 میگوید:
«عمر مردی است بر خلاف ابوبکر خشن و متعصب و بسیار جدی و به اصطلاح اروپاییها عنصری است اصولی،دراجرای آنچه عدل می داند و اصل،کمترین نرمش و گذشتی ندارد.خدماتش در اسلام روشنتر از آن است که به توصیف و استدلال نیازی داشته باشد.ورود او به جمع اندک یاران محمد در مکه آنان را نیرومند ساخت.هرگاه صحبت از تصمیمی یا قضاوتی درباره دشمن یا دشمنانی در میان بود که به اسارت مسلمانان افتاده بود،پیشنهاد ابوبکر آزادی و محبت بود اماجمله ای که همواره عمر در این موارد تکرار می کرد این بود:"ای رسول خدا،اجازه بده تا گردنش را بزنم".اما وی به همان اندازه که یک "مجری" بسیار شایسته و جدی بود ابتکار و استنباط نداشت.روحی قوی و ایمانی سخت داشت، اما فکرش سطحی بود؛...»

ب-امیرالمومنین از طفولیت امام عالمیان بوده اند و هنگام دعوت بلافاصله ایمان آوردند.
آقای شریعتی در "اسلام شناسی" صفحه 492 میگوید:
«...{حضرت علی گفت}:-"در برابر کی به سجده می روید؟"
-"در برابر الله که مرا به رسالت مامور کرده است تا مردم را به او بخوانم. ازتو
می خواهم که به او بگروی و به رسالت من ایمان آوری".سپس او را به انکار
بتان دعوت کرد و آیاتی که رسیده بود بر او خواند.
علی،گر چه هنوز پسر بچه ای هشت ساله است و تحت تکفل محمد و
به او سخت ایمان دارد،اما مردی که جرثومه اش را با استقلال و استقامت٫ سرشته اند،نمی تواند بدین سادگی عقیده ای را بپذیرد و یا به دروغ بدان تظاهر کند.گفت:"به من مهلت دهید تا در آن بیندیشم و با پدرم ابوطالب مشورت کنم".اطاق را ترک کرد و یکراست به سوی خوابگاه خویش رفت و شب را در اندیشه این دعوت گذرانید....»
و در پنج صفحه بعد میگوید:
«این مرد پنجمین مسلمان یا اولین مسلمان بیرون از خانه محمد،ابوبکر ابی قحافه،تاجر سرشناس و پر نفوذ قریش استکه بی کمترین درنگی دعوت محمد را پذیرفت.
وی اسلام را از خانه محمد به میان شهر آورد...»

چند تذکر:
تذکر 1- اگر بعضی بگو یند: ایشان حرفهای خوب هم زیاد داشته اند.جواب این است: اگر یک شخصیت،همیشه و همه جا سخنان باطل بگوید،طرفدار چندانی پیدا نمی کند.مثلا اگر در یک مملکت شیعه یک کتاب 200 صفحه ای درتعریف ابوبکر بنویسد کسی دورش را نمی گیرد.لذا بهترین روش گمراه کردن این است که اول با جملات سرشار از احساس و عشق٬ امیرالمومنین و سایر معصومین(صلوات الله علیهم)را وصف کند و وقتی اعتماد خواننده را جلب کرد،زهر خویش را بریزد و آرام آرام به خواننده القا کند که مثلا ابوبکر هم فقط اشتباه کرده است!.این روش اخیرا بسیار رواج پیدا کرده است.و اگر آقای شریعتی در جایی از حضرت امیر تعریف کند و جای دیگر ایمان دشمن او را سخت بداند خدای نکرده در مجموعه همان افراد مذکور قرار می گیرد.لذا سخنان حق وی سخنان باطلشان را رد نمی کند و فقط تناقض می سازد.
تذکر ۲ - اگر بعضی بگو یند: ایشان که معصوم نیست و هم مثل اشتباه کرده است.جواب این است:
به قول معروف اشتباه داریم تا اشتباه؛ کسی که هیچ سر رشته ای از علوم پزشکی ندارد،بدون اجازه وارد اتاق عمل می شود و شیر کپسول اکسیژن را به خیال اینکه باز کند، کاملا می بندد و باعث مرگ بیمار می شود، هم اشتباه کرده است . و دکتر متخصصی که در تجویز داروهای بعد از عمل یک داروی حساسیت زا تجویز می کند هم اشتباه کرده است. در مورد دوم "عقل" و منطق شاید دکتر را ببخشد ولی هیچ "عقل" و منطقی اشتباه فرد اول را نمی بخشد.پس تمام اشتباهات برابر نیستند.مثلا اشتباهات و اشکالات آقای شریعتی با اشتباهات دیگران برابر نیست.
و تازه این که کتابهای آقای شریعتی اشکال دارند هیچ ربطی دارد به اینکه ما 14 تا معصوم ذاریم ندارد.مگر وقتی 14 تا معصوم داشته باشیم بقیه همه برابرند؟چه کسی گفته تمام غیر معصومین در یک سطح هستند و کفار با شیعیان برابرند؟اگر این طور بود تمام مشرکین در روز قیامت با گفتن "ما اشتباه کردیم" و "ما که معصوم نبودیم" بخشیده می شدند.

تذکر ۳- اگر بعضی بگو یند: آقای شریعتی اجازه تصحیح آثارش را به بعضی ها داده است.جواب این است:
اگر آقای شریعتی اجازه تصحیح آثارش را به بعضی ها داده است،آیا آنها این کار را انجام داده اند؟وکتابهای ایشان در دست جوانان ما تصحیح شده هستند؟ یا نه؟

تذکر ۴- اگر بعضی بگو یند: باید همه حرفها را شنید و بهترینش را انتخاب کرد.جواب این است:
وقتی ثابت می شود آن نوشته ها مخلوطی از حق و باطل می باشد به آیه شریفه "الذین یستمعون القول فیتبعون احسنه" استناد می کنند و تر جمه این آیه متشابه را بدون مراجعه به تنها معلمین قرآن طبق افکار خویش می آورند."ال" در کلمه "القول" نشان می دهد که این کلمه معرفه است و منظور "هر سخنی" نیست بلکه منظور "یک سخن مخصوص و معین" است و "ه" در "احسنه" به "یتبعون" بر می گردد. معنای آن آیه شریفه این است:
"پس بشارت ده بندگان مرا ،که آن قول را می شنوند، سپس به بهترین صورتش از آن پیروی می کنند.آنها هستند که خداوند هدایتشان کرده و آنها همان صاحبان عقل سلیم هستند."
امام صادق(صلوات الله علیه) به هشام ابن حکم فرده اند که آن "القول" و سخن خاص چیست.(اصول کافی ج1ص391)
آیا اگر شما یک پسر ده ساله ساده داشته باشید،برای تعیین راه اجتماعی او در دنیا به او می گویید که برو و تمام محله های شهر را بگرد و با هر جور آدمی نشست و برخاست کن ،با دزد،قاتل ،معتاد،خوب،بد؛و بعد خودت بهترین راه را انتخاب کن؟!
البته که نه .بلکه خودتان او را در خانه نگه می دارید تا از گزند هر گزنده ای محفوظ بماند و گول کسی را نخورد و راه درست را به او آموزش می دهید.
آیا راه تکامل و آینده اخروی بشر از زندگی او در دنیا پر ارزشتر نسیت؟ و آیا روح انسان از جسم او لطیفتر و حساستر و ضربه پذیرتر نیست که خداوند متعال هر سخنی را از هر جایی و هر کس و نا کسی به او تجویز کند؟ و بعد بگوید بهترینش را انتخاب کن! نه "عقل" این را رد می کند و راهی روشن،محکم،و یقینی را می طلبد و آن راه را خالق عقل، به عنوان دین، با دو منبع "قرآن" و "اهل بیت" به ما انعام کرده است.
اگر آدمی هر سخنی را بشنود و قوه تشخیص حق از باطل را نداشته باشد،ممکن است از اتکاء بر عقل کنار رفته و ناخودآگاه اسیر احساسات شخصیت پرستی یا زیبایی یا سایر ابزارهای شیطان شود. لذا پیامبر خدا و امامان از طرف خدا همه را به در خانه خود دعوت کرده اند و علم حقیقی را آموزش داده اند.
تذکر ۵ - اگر بعضی بگو یند: آقای شریعتی از روی سند سخن گفته است. جواب این است:
ما با خواندن جمله "عمر ایمانی سخت داشت" به عمق فاجعه پی نمی بریم.زیرا مبانی معارف اسلامی را هم بلد نیستیم و با اینکه بر ما واجب است در اصول دین به یقین برسیم دنبالش نرفته ایم.کتابهای درسی هم با منابع اصلی دین (کتاب و عترت) تفاوتهای اساسی دارند.و نمی دانیم ،مثلا، عمر واقعا کیست.اگر هم عمر را از نوشته های آقای شریعتی شناخته باشیم معلوم است که از جمله "عمر ایمانی سخت داشت" به شدت ناراحت نخواهیم شد.زیرا منابع ایشان سنیها می باشند.در اسلام شناسی ص595 می گوید:
« در نقل حوادث سیره طبری و ابن هشام را متن قرار داده ام.»که هر دو از سنیهای متعصب هستند.

<< اهدنا الصراط المستقیم>>

تماس با ما

به تو می اندیشم شنبه ٧ آبان ،۱۳۸٤ چند سوال از اهل سنت ! پای هر سخنی نباید نشست آقای بهاء الدين خرمشاهی کيست؟ کتاب گرانقدر بحار الانوار ۳ - آقای شهيدی کيست ؟ توضيح ۱ ۲ - محی الدين ابن عربی کيست ؟ ۱- آقای علی شريعتی کيست؟

مرگ(۱) رمضان(۱) قدر(۱) عربی(۱) ندبه(۱) امام زمان(۱) شعر نو(۱) جامعه کبیره(۱)

  لیست وبلاگ های فارسی

علی محسنی راد